- Per week in de 40-dagentijd iets om over na te denken

- Per week foto's en uitleg van het liturgisch bloemstuk in de Hofstad (veranderd steeds)

- Uitleg over de (week-)thema's en de projecten van Kerkinactie

Liturgische bloemschikking

Zondag 21 februari: 1e zondag 40-dagentijd

Net als voorgaande jaren wordt er voor elke kerkdienst in de 40-dagentijd een symbolische bloemschikking gemaakt.
Dit jaar staan de vertellingen uit het bijbelboek Exodus centraal. Het thema van de schikking van deze zondag is "Sta op voor bevrijding".

Het geheel staat op een paarse ondergrond. Paars is de kleur van de lijdenstijd maar ook de kleur die herinnert aan de mantels van koningen en hogepriesters.

De staf staat voor het teken van leiderschap en uitverkiezing die Mozes van God mocht ontvangen.
Met deze staf mocht hij wonderen doen en zijn volk wegleiden uit Egypte.

De doorntakken verwijzen naar het wonder van de brandende doornstruik. God laat zien dat hij zijn volk niet is vergeten en roept Mozes persoonlijk
bij naam. Mozes wordt zo herder en bevrijder van zijn eigen volk.

Bij de Joodse paasviering staat de uittocht uit Egypte centraal. Het Joodse volk vluchtte uit Egypte en ging een weg van vallen en opstaan, een weg
met struikelblokken naar een nieuw en vrij leven. Deze weg is uitgebeeld door middel van de jutezak met stenen.

Zoals Mozes

bij het vuur

van de doornstruik

uitgekozen wordt

en luistert,

zo staan wij stil

bij het vuur van Uw liefde

en het lijden in de wereld.

Geef ons de voeten van Mozes,

die de aarde respecteren

en gaan waar ze nodig zijn.

Geef ons de mond van Mozes

om te zeggen waar het op staat

Geef ons het hart van Mozes

dat brandt met liefde

die niet verteert.

(naar het gebed van Berthe van Soest in de Liturgie-

krant van Kerk in Actie)

Zondag 28 februari: 2e zondag 40-dagentijd

In de lezing van deze zondag uit Exodus, vloeit er bloed om de verbondenheid van de zoon van Mozes en Sippora met het volk te bezegelen.
Het is de eerste les en een waarschuwing voor Mozes om zich niet aan de macht te vergrijpen: let op Mozes jij zult er zijn voor je kind en voor je volk.
Zij zijn niet jouw bezit, zoals farao zijn zoon als bezit heeft en alleenheerser is over zijn volk. Daarna ontmoet Mozes zijn broer Aäron bij de berg van
God. Ze gaan, verbonden door de bloeddband en hun uitverkiezing door God, samen op weg naar Egypte om de dwangarbeiders te melden dat de
eeuwige zich over de onderdrukten ontfermt, oog heeft voor hun ellende en hen zal bevrijden.

De schikking:

De ondergrond van de schikking is paars; de kleur van inkeer en bezinning nu tijdens de 40-dagentijd voor pasen.

Ontferming (de twee staven):

Zoals een moeder zich met ontferming buigt over haar kinderen, zo wordt in de gebogen staf de ontferming van de Eeuwige zichtbaar. Gebogen ... Buigen is een vorm van eerbied uit respect voor de Ander, die mensen leven in vrijheid wil schenken en hen voor wil gaan in hun uittocht uit de verdrukking (de weg).

Rood (Kornoelje takken met Anturiums):

De kleur rood is de kleur van het bloed, de kleur van het leven, maar ook van het lijden. In de christelijke traditie is de liturgische kleur van de Geest rood, de geest van leven die verbind, recht zoekt. Maar rood wordt ook gebruikt bij de gedachtenis aan allen die sterven door hun geloof: de martelaren.

De twee staven verbeelden ook Mozes en Aäron, verbonden met elkaar, niet alleen door hun bloedband, maar ook door hun zelfde opdracht om van Godswege een uitweg te vinden en zo vanuit liefde het volk te verlossen uit het lijden.

Klimop:

Verbondenheid in het licht van God betekent leven. Daarnaar verwijst ook de klimop: de plant zoekt het licht en is altijd groen, de kleur van leven, zomer en winter.

Zondag 7 maart 2010: 3e zondag van de 40-dagentijd

God geeft Mozes hoop en herinnert aan zijn verbond met Abraham, Isaak en Jakob. Hij herhaalt zijn belofte die hij bij de brandende doornstruik heeft gedaan:"Ik heb de ellende gezien en jammerklachten van de Israëlieten gehoord, ik zal hen bevrijden en hen aannemen tot mijn volk en hen thuisbrengen. Ik ben de Heer."

Mozes brengt de boodschap over aan zijn volk, maar dit is zo moedeloos en murw geslagen door de dwangarbeid dat zij er geen heil in ziet en zich van Mozes afwendt. Midden in deze puinhoop roept de Eeuwige Mozes en Aäron op, om de staf van leiderschap op zich te nemen en farao te vragen de Israëlieten uit zijn land te laten vertrekken.

Klimop

De bladeren zijn altijd groen en zoeken het licht. Ranken verbinden zich met de staf als een teken van trouw, zoeken naar licht, ook in donkere tijden. Klimop als verwijzing naar het altijddurende verbond van leven in het licht van de Eeuwige.

Goed leiderschap richt zich op het leven en welzijn van de ander en blijft daaraan trouw.

Zondag 14 maart 2010: 4e zondag in de 40-dagentijd

De ondergrond van de schikking is roze. Roze is de liturgische kleur van de vierde zondag in de 40-dagentijd: het licht van Pasen breekt door en maakt het paars lichter.

In de schikking ziet u de staf van Mozes en Aäron kruisen met de stok van de farao. Hier worden de degens gekruist. Het is de een tegenover de ander. Een machtsstrijd? Nee, het gaat om inzicht in wat voor het leven van belang is: macht verkregen door onrecht en onderdrukking of leven in vrijheid, oog hebben voor de minsten en het leefmilieu.

Rond de staf is klimop gebonden. Dit verwijst nar het verbond met de Eeuwige, de levende.

Aäron slaat in de eerste plaag met de staf op het water van de Nijl dat verandert in bloed. De vaas met daarin de rode kleurstof staat symbool voor deze verandering. Bloed staat voor het leven evenals de vis. Hier is het omgekeerd en sterven zij. De boodschap is: farao je hebt de Levensbron vervuild, daar is geen leven in mogelijk. Je systeem leidt tot dood en verderf. Dit is niet de weg die de Levensbron dient en mensen tot hun recht laat komen. Hier in deze plaag vindt Farao de herdersstaf en rechtvaardig leiderschap tegenover zich.

Zondag 21 maart 2010: 5e zondag 40-dagentijd

Mozes hief zijn staf naar de hemel, en toen liet de HEER het donderen en hagelen. Er schoot vuur naar de aarde, en de HEER liet de hagel op Egypte neer kletteren (Ex 7:23). Vorige week hebben we stil gestaan bij de eerste plaag: het water van de Nijl veranderde in bloed. Vandaag gaat het over de 7^e plaag: dit is het begin van het einde. Het gaat nu tegen de farao persoonlijk: ‘Ik zend mijn plagen tot je hart opdat je weet: geen is gelijk aan mij’. Donder, hagel en vuur zijn tekenen van Gods aanwezigheid, er komt beweging in de doodssituatie. Het vertrouwen in het regime van de farao begint te wankelen, want er zijn Egyptenaren die hun vee binnen halen. Zij beginnen ontzag te krijgen voor de boodschap van Mozes.Door het natuurgeweld en de hagel als vlijmscherpe stenen, wordt een deel van de oogst vernield. Het graan is kapot geslagen en krijgt ook geen kans meer zaaigraan te worden voor de volgende oogst. Farao wordt diep in zijn economie getroffen, maar de economie is voor hem sterker dan humaniteit. Hij droogt zijn krokodillentranen en verhardt wederom zijn hart. En toch: met deze plaag is het geloof in het slavenregime gebroken.

Zondag 28 maart 2010: 6e zondag 40-dagentijd

Foto 1:

In Exodus 11 wordt de tiende plaag aangekondigd. De dood van de eerstgeborene van farao en de eerstgeborenen van alle Egyptenaren. Farao zal in de nacht die komen gaat in zijn hart worden getroffen, want zijn eerstgeborene is zijn alles en zijn toekomst.

Foto 2:

De boodschap is: "Negen keer heb ik je de kans gegeven om tot wijsheid, inzicht en inkeer te komen, maar je verhardde steeds weer je hart. Het is genoeg; als jij aan mijn eerstgeborene komt dan ik aan de jouwe."

Foto 3:

In de schikking ziet u op de weg de stok van de farao, die in tweeën is gebroken. Het systeem van farao zal instorten door een kind van eigen bloed dat sterft. Hij zal een gebroken mens zijn tot in het diepst van zijn ziel. Er is geen toekomst meer voor het onrechtvaardige regime van farao en Egypte.

Foto 4:

De staf van leiderschap is opnieuw op de weg geplaatst. God de eeuwige zal Israël en ons leiden naar een aarde waar het leven van de hele schepping en de generatie na ons centraal staat en niet het onrecht, de uitputting en de vernietiging. Het leven uit de bron heeft het laatste woord.

Foto 5:

De staf is omwikkeld met groene bladeren, die symbool staan voor de palm. De palm verwijst naar de rechtvaardige omdat hij recht omhoog groeit en goed vruchten draagt.

Foto 6:

De groene bladeren liggen ook op de weg. Dit verwijst naar de intocht van Jezus in Jeruzalem. Als ondergrond ligt op de weg een rode lap. De kleur rood is een verwijzing naar de liefde en het hart, maar ook naar het lijden en het bloed. In het bloed schuilt de levenskracht. Verder is rood de liturgische kleur van de Geest.